Myrtles Plantation. Przedmioty same zmieniają miejsce, widma przemykają po schodach, słychać głosy niewidzialnych dzieci…

Duchy w kostiumach z epoki?

Hester Eby, która od wielu lat pracuje w domu jako przewodniczka, opowiada, że goście odpoczywający na tylnej werandzie często chwalą pomysł, że kelnerzy i kelnerki noszą kostiumy z epoki: „Tyle że nie noszą. Nie wiemy, kogo oni widują”. W salonie można z kolei natknąć się na żołnierza w dawnym mundurze, a w jadalni na kobietę w staroświeckiej sukni. Większość gości uważa, że to przebrani pracownicy. Ale właściciel domu nic nie wie o tego rodzaju turystycznych atrakcjach.

Na Hester Eby największe wrażenie zrobiła dziewczynka z mamą, które czekały przed wejściem do domu z grupą zwiedzających. Tak o tym opowiadała ekipie kręcącej film dokumentalny o zjawiskach w Myrtles Plantation:

„Mała przez chwilę mi się przyglądała, po czym spytała: »Dlaczego jesteś brudna?«. Spojrzałam na siebie, ale ubranie miałam czyste. Po chwili dziewczynka zapytała: »Jesteś głodna?«. Gdy nadeszła pora jej grupy na wejście do domu, dziewczynka wciąż oglądała się na miejsce, gdzie przedtem stałam. Wtedy zrozumiałam, że ona nie mówiła do mnie. Rozmawiała z kimś innym, patrzyła na kogoś, kto stał za mną. Może był to ktoś z dawnych pracowników plantacji. Albo Chloe…”.

Kobieta w zielonym turbanie

Chloe to najsłynniejszy duch plantacji Myrtles. I najbardziej zagadkowy. Legenda o tej pracującej tu kiedyś czarnej niewolnicy krąży od ponad stu lat i ma kilka wersji. Każda jednak źle się kończy. Chloe miała być jedną z niewolnic sędziego Clarke’a Woodruffa i jego żony Sary, drugich w kolejności właścicieli plantacji (wtedy jeszcze zwanej Laurel Grove). Należała do uprzywilejowanych, bo nie musiała harować przy uprawie bawełny. Młoda i ładna została zatrudniona do służby w domu. Niestety, naraziła się sędziemu, który miał przyłapać ją na podsłuchiwaniu. Za karę obcięto jej ucho, co potem maskowała zielonym turbanem i miała iść do pracy w polu. Co wydarzyło się później, nie jest do końca jasne.

Najstarsza wersja legendy głosi, że Chloe, chcąc wkupić się z powrotem w łaski rodziny, upiekła tort urodzinowy dla najstarszej córki sędziego. Doprawiła go jednak sokiem z trującego oleandra. Chciała jedynie, by rodzina się pochorowała, a ona troskliwą opieką zasłużyłaby na powrót do domu. Inna wersja mówi, że miała to być zemsta i Chloe zamierzała zabić sędziemu rodzinę. Córka sędziego, a także jego żona Sara i druga córka, po zjedzeniu zatrutego tortu zmarły, a Chloe zapłaciła za to życiem. Według jednej wersji – została powieszona za morderstwo, według drugiej – zabili ją inni niewolnicy, którzy bali się, że zostaną posądzeni o współudział. Legenda jednak rozmija się z prawdziwą historią rodziny Woodruffów. Żona sędziego i dwoje jego dzieci, dziewczynka i chłopiec, zmarli podczas epidemii żółtej febry. Chloe również umarła, choć nie wiadomo w jakich okolicznościach.

I to właśnie ona jest najczęściej spotykanym duchem w Myrtles. Widują ją zwłaszcza goście, którzy tu nocują. Nawet jeśli nie znają legendy, twierdzą, że spotkali nocą młodą czarną kobietę w zielonym turbanie. Czasem widzą ją, jak przechadza się wokół domu, a czasem w pokoju. Przygląda się śpiącym gościom, stojąc z boku łóżka. I to właśnie Chloe ma być na słynnym „zdjęciu ducha z Myrtles”.

Kto tam stoi?

Zostało zrobione przez matkę obecnego właściciela Myrtles Plantation, Morgana Mossa. Podczas kręcenia dokumentu „Unsolved Mysteries” opowiadał ekipie filmowej:

„Moi rodzice kupili The Myrtles w 1992 r., gdy miałem osiem miesięcy. Po zakupie należało ubezpieczyć posiadłość, do czego potrzebne były zdjęcia. Robiła je moja mama. Na zdjęciach nikogo miało nie być, wybrała więc dzień, kiedy była sama. Ubezpieczyciel jednak zauważył, że na jednym jest nieco rozmyta postać, wyraźnie widoczna przy ścianie domu, tuż przy bocznym wejściu. Stoi w typowej pozycji służącej, oczekując na polecenia. Mama nie potrafiła wyjaśnić, skąd się wzięła na zdjęciu i kto to jest. Była wtedy sama w całej posiadłości, a w tamtym miejscu pod ścianą z całą pewnością niczego
nie widziała”.

Zdjęcie jest czarno-białe i niezbyt ostre, lecz postać wydaje się kobietą w długiej sukni, z czymś na głowie. Czy to zielony turban? Tej zagadki nigdy nie udało się rozwiązać, jednak w połączeniu z legendą o zjawie niewolnicy, dziś nazywa się je „zdjęciem Chloe”.
A co o tym sądzi Morgan Moss? Sam zjawy Chloe nigdy nie widział, ale jest przekonany, że jego mama rzeczywiście zarejestrowała coś dziwnego.

„Moi rodzice wiedzieli, że dom uchodzi za nawiedzony, gdy go kupowali, nie sądzę jednak, by w to wierzyli. Długo byli sceptyczni co do paranormalnych zjawisk, ale w miarę mieszkania tutaj ich nastawienie się zmieniło. Ja spędziłem tu całe życie i także miałem wiele dziwnych przeżyć. Widziałem na przykład coś kątem oka, i to całkiem wyraźnie. Gdy jednak odwracałem się w tamtą stronę, to coś znikało”.

Coś się rusza, trzęsie, buja

O wrażeniach łapania czegoś na krótko w polu widzenia mówią wszyscy pracownicy Myrtles Plantation i wielu gości.

„Często wyczuwam czyjąś obecność. Mam wrażenie, że gdybym się prędko odwróciła, mogłabym kogoś za sobą zobaczyć; ale jestem zbyt powolna. Innym razem widzę kogoś kątem oka lub czuję jakiś zapach. Czasem to tylko przelotne wrażenie, np. że bujany fotel się poruszył”

– wspomina Hester Eby.

Ruszające się przedmioty i meble w The Myrtles widziało wielu gości. Jest jednak jedno pomieszczenie, gdzie rzeczy „wędrują” stale. W tak zwanej sypialni francuskiej jest wiele lalek w dawnych strojach. Siedzą na kominku, na półkach i szafkach. Niektórzy goście twierdzą, że zmieniają swoje miejsce – rano znajdują się gdzie indziej niż były wieczorem.

David Young, badacz zjawisk paranormalnych, który kilkakrotnie odwiedzał Myrtles Plantation, mówi, że większość zdarzeń jest subtelna, ale zauważalna:

„Na przykład stawiasz kieliszek na stole, odwracasz się, a kieliszek stoi już kawałek dalej. Albo zdejmujesz kolczyki, odkładasz je na szafkę, a za chwilę jednego brakuje, jak zdarzyło się to mojej żonie. Jedna z tutejszych zjaw ma swoje natręctwa; jeśli coś przestawisz, odłoży to na dawne miejsce”.

Doświadczyła tego ekipa filmowa, która kręciła w The Myrtles remake miniserialu „Długie, gorące lato”. Pewnego dnia poprzestawiała meble w pokoju gier i jadalni na potrzeby jakiegoś ujęcia. Filmowcy wyszli na jakiś czas, a gdy wrócili, meble stały z powrotem na dawnych miejscach. Zdarzyło się to później jeszcze kilka razy. Ekipa z ulgą opuszczała ten irytujący plan filmowy.

Nie zawsze jednak dziwne zjawiska w The Myrtles są tak subtelne. Davidowi Youngowi przydarzyło się kilka naprawdę mocnych:

„Być może dlatego, że bywam tu dość często. Nie tylko z ekipą, z którą podróżujemy po Ameryce, dokumentując niewyjaśnione zjawiska, ale także prywatnie, z żoną. Pewnego razu siedzieliśmy późnym wieczorem, we wspólnym salonie, z nocującą tu młodą dziewczyną, zajęci rozmową. I nagle zaczął się kołysać żyrandol, tak mocno, że przestraszyłem się, że spadnie. Wtedy ta dziewczyna krzyknęła do mnie: »Widzisz ją?«. »Kogo?«, spytałem zdziwiony, bo nikogo oprócz naszej trójki nie było. Dziewczyna opisała mi kobietę, która rzekomo stała przede mną i groziła mi palcem. Potem, według dziewczyny, przeszła do jadalni dziecięcej, a żyrandol przestał się huśtać. Pobiegłem po aparat fotograficzny i zrobiłem w jadalni mnóstwo zdjęć, pstrykając losowo na prawo i lewo. Byłem ciekaw, czy utrwalę gdzieś tajemniczą postać. Gdy oddałem film do wywołania, okazało się, że cała klisza jest czarna, jakby wypalona”.

Kiedyś jednak Youngowi wyszło jedno ujęcie. Był dzień, siedzieli z żoną w swoim pokoju, kiedy nagle szyby w oknach zaczęły się trząść, jakby miały zamiar wypaść z ram.

„Podszedłem do okna, ale zanim go dotknąłem, ruch ustał. Wyszedłem na dwór, żeby zrobić zdjęcia. Niczego dziwnego nie dostrzegłem. Dopiero potem, na wywołanej kliszy, wyraźnie było widać dziewczynkę wspinającą się na okno – zarys jej włosów i bufiaste rękawy”

– wspomina Young.

Utracone dzieci The Myrtles

Gdy przewodnicy z The Myrtles zobaczyli zdjęcie wykonane przez Younga, od razu wskazali dwie kandydatki. Dziewczynką z okna mogła być Cornelia, starsza córka sędziego Woodruffa, ta, dla której Chloe miała rzekomo upiec tort. Albo któraś z córek kolejnych właścicieli plantacji, Stirlingów, bardzo zamożnej rodziny. Przejęli The Myrtles po Woodruffie, który wyniósł się stąd po tragedii z żółtą febrą. Bardzo rozbudowali dom, dodając wiele pomieszczeń.

Nie uniknęli jednak swoich dramatów. Z dziewięciorga ich dzieci tylko czworo dożyło dorosłości; pięcioro zmarło przedwcześnie. Może dlatego zjawy małych dzieci należą do najczęściej widywanych czy tylko słyszanych – w domu bawią się na werandzie, korytarzach i w pokojach.

Za oknem pokoju gier spotkać można starszą dziewczynkę z długimi kręconymi włosami, w sukience do kostek, która próbuje zajrzeć do środka przez szybę. Czasem w różnych częściach domu słychać śmiech bawiących się dzieci, choć nie są to z pewnością dzieci gości.

„Duch pewnej dziewczynki bardzo lubi towarzystwo innych dzieci. Mój syn, gdy był tu z nami jako kilkulatek, opowiadał, że bawił się z koleżanką. Tyle że był tu wtedy jedynym dzieckiem”.

– mówi David Young.

Co z tym lustrem?

Zdarza się też, że goście widują odbicia dzieci w wielkim lustrze w holu. Ma ponad 200 lat i kiedyś wisiało w głównej jadalni. Dziś jest najczęściej fotografowanym tu obiektem, ponieważ wiele osób twierdzi, że widuje tam twarze dwójki dzieci lub kobiety – na własne oczy albo na zrobionych przez siebie zdjęciach. Do tych wykonywanych komórkami przez turystów badacze zjawisk paranormalnych nie przywiązują większej wagi. Przy dzisiejszych możliwościach łatwo dla żartu wstawić w nie cokolwiek. Ale David Young widział kiedyś nocą w lustrze trzy kule światła, które krążyły wewnątrz tafli i nagle zniknęły.

Dużo emocji budzą też odciski dłoni, widoczne wewnątrz szkła. Lustro wiele razy było czyszczone, lecz odciski pozostały. Niektórzy chcą wierzyć, że to ślady Sary Woodruff i jej zmarłych dzieci. Sceptycy są bardziej ostrożni – w tak starym lustrze mogły się przecież z czasem pojawić skazy.

Trudniej wyjaśnić zachowanie starego fortepianu, który czasem w środku nocy zaczyna grać. Zwykle powtarza w kółko ten sam akord, jakby wpadł w pętlę czasową. Trwa to nawet do rana. Ale kiedy ktoś wejdzie do pokoju, muzyka cichnie – ponownie rozlega się dopiero po wyjściu.

Duch dla każdego

Kiedyś z pracy zwolnił się portier, którego postawiono przed bramą wjazdową, by witał gości – przeraził go widok kobiety w staroświeckiej sukni, która przeszła obok niego, podeszła do domu i przed drzwiami rozpłynęła się w powietrzu. Nikt oprócz niego jej nie widział. Ale mężczyzna był tak wstrząśnięty, że więcej do pracy w The Myrtles nie wrócił. Innym razem cały pensjonat obudził w środku nocy krzyk kobiety. Zobaczyła ona w swoim pokoju zjawę, która wyglądała, jakby odprawiała czary. Obsługa połączyła to później z legendą o dziewczynie, która na początku XIX wieku miała tu umrzeć po tym, jak miejscowy szaman leczył ją rytuałami wudu.

Inna turystka widziała nocą, obok swego łóżka, ducha Chloe z płonącą świecą w ręku. Troy Taylor, pisarz i badacz zjawisk paranormalnych z organizacji „American Hauntings”, przez kilka lat sprawdzał, czy legendy Myrtles Plantation są zgodne z prawdziwą historią tego miejsca. Przeanalizował też setki relacji o dziwnych zjawiskach, przekazanych przez obsługę pensjonatu i gości. Choć zazwyczaj jest sceptykiem, twierdzi, że dom na plantacji słusznie został umieszczony na liście najbardziej nawiedzonych miejsc w USA.

Tekst: Ewelina Dera
Fot. na górze: Nina Alizada/shutterstock
Blibligrafia:

• Frances Kermeen: „The Myrtles Plantation: The True Story of America’s Most Haunted House”;
• Rebecca F. Pittman: „The History and Haunting of the Myrtles Plantation”.
• Film dokumentalny: „Unsolved Mysteries: The Myrtles Plantation”